
همين چند روز پيش سفري داشتم به همدان،هرچند كه دفعه ي اول نبود اما ديدن ابنيه يتاريخي و مقبره بزرگان ، حال و هوائي دارد كه ساعتها انسان را با تاريخ خود همراه ميكندکه اگر قدم بگذاري،بقول سهراب"ميروي تا ته آن كوچه كه ازپشت بلوغ سر به درميآري"و به سمت گل تنهائي كه پيچيدي به جائي ميرسي " كه در آن عشق به اندازه ي پرهاي صداقت آبيست" ... بگذريم ، بيرون مقبره ی باباطاهر،مزاريست كه مفتون همداني را در خودجاي داده...سوغاتي كه ازاين سفر آوردم ، شعريست زيبا ازمفتون همداني كه بر روي سنگ مزارش نوشته شده....
تاجـــــــــر عشقــــــــــيم وكـــــالاي وفــا داريم ما
الصلا اي خـــــــــلق عـــالم كيــــــــــــميا داريم ما
خاطـــــر مــــــــا تا كه از رنگ كــــــــدورت پاك شد
با همـــــه عالم ســــر صلح و صفـــــــــــا داريم ما
تا كه درد مــــــــا به درمــــــــان لب جــــــانان رسد
چون مسيحا بهــــــــــر هـــــر دردي ، دوا داريم ما
نيست مــــــا را غم ز طـــــــــوفان بلا مـــــانند نوح
تا به كشــــــــــــتي ، ناخدائي چون شما داريم ما
درهمه كون ومكان ازهرچه هست و هركه هست
اي به قربان سرت ، تنــــــــــــــــــــها تو را داريم ما
مي پسندم آنچه بر ما، مي پســـندد لطف دوست
خيــــــمه در صحراي تسلـــــــــــيم و رضا داريم ما
تا بصد فرســـــــنگ از نفس و هــــــــــوا دوريم دور
آنچه ميخواهــــــند ، جـــــــــــز كذب و ريا داريم ما
نيست مفتون شكــــــــوه اي ما را ز يار خويشـتن
آنچــــــــــه او بر مــــــــــــــــا روا دارد ،روا داريم ما
|
+| نوشته شده توسط
خط عشق در یکم تیر 1388
|